Wij zijn het als ouders niet eens: hoe trekken we samen op?

Waarom zie jij het niet zoals ik?

Jij wilt doorpakken, je partner wil afwachten. Of andersom. Jij vindt dat je kind meer ruimte moet krijgen, je partner wil strenger zijn. Aan tafel kijken jullie elkaar aan en je weet het al: straks gaat het weer mis. Niet alleen met je kind, maar ook tussen jullie.

Een eetstoornis zet niet alleen je kind onder druk. Ook je relatie krijgt flinke klappen. Als je dit herkent, ben je in goed gezelschap.

Waarom reageren ouders zo verschillend?

Ieder mens gaat anders om met angst. De een wordt actief en wil oplossen. De ander trekt zich terug of probeert te relativeren. Jullie eigen achtergrond speelt ook mee: hoe jullie zelf zijn opgevoed, hoe er vroeger thuis met eten en emoties werd omgegaan.

Bij gescheiden ouders is het vaak nog ingewikkelder. Twee huizen, twee manieren van doen, soms weinig contact. Juist dan is het belangrijk om waar het kan op één lijn te komen.

Verschillen zijn dus niet erg. Ze worden pas lastig als ze tussen jullie in gaan staan.

Wat gebeurt er als je niet samen optrekt?

Een eetstoornis zoekt de kieren op. Als ouders het oneens zijn, kan je kind, of eigenlijk het eetprobleem, daar gebruik van maken. "Papa vindt het wel goed." "Mama is veel te streng." Dat is geen opzet van je kind. Het is de angst die een uitweg zoekt. Maar het maakt het voor iedereen zwaarder.

Later, in de slaapkamer, fluisteren jullie boos tegen elkaar, zodat je kind het niet hoort. En het is eenzaam als je het gevoel hebt dat je er alleen voor staat, terwijl je partner naast je zit. Na een tijd gaan de ruzies niet meer over het eten, maar over elkaar. Wie te slap is. Wie te hard is. Wie het verkeerd deed.

Wie is eigenlijk de vijand?

Soms heb ik meer ruzie met jou dan met de eetstoornis.

In BUDDY UP, het boek van Isabelle Plasmeijer, staat een beeld dat veel ouders helpt: het eetmonster. Het eetprobleem is de gezamenlijke vijand. Niet jij, niet je partner, en ook niet jullie relatie.

Een moeder vertelt in het boek hoe dat inzicht haar huwelijk veranderde:

"[...] dit draait niet om ons huwelijk, daar is niets mis mee en dat is goed. [...] het is het eetmonster en die moeten we verslaan. Dit heeft ons huwelijk gered en zelfs sterker gemaakt."

Ingrid, moeder

Wat je hiervan kunt leren: als de ruzie oploopt, stel dan samen de vraag "Vechten we nu tegen elkaar, of tegen het eetmonster?" Vaak zakt de spanning al als je dat hardop zegt. Jullie staan aan dezelfde kant. Jullie zijn het alleen nog niet eens over de route.

Hoe trek je één lijn?

Een tweede tip uit het boek: trek als ouders één lijn. Dat betekent niet dat jullie alles hetzelfde moeten vinden. Het betekent dat je kind bij jullie allebei dezelfde grenzen tegenkomt. Spreek samen af waar die grenzen liggen. En spreek ook af wie het gesprek voert als er een discussie over eten ontstaat.

Waarom dat laatste? Als jullie allebei tegelijk iets zeggen, wordt het een drie-tegen-een gesprek, of een ruzie tussen jullie. Als één ouder het gesprek voert en de ander rustig steunt, is er minder ruimte voor touwtrekken. De volgende keer kan de ander het gesprek voeren.

Een moeder zegt het in BUDDY UP zo, terugkijkend:

"Ik zou de relatie tussen mijn partner en mij bespreekbaar (blijven) maken en gezamenlijk als ouders één lijn trekken."

Moeder

Let op de twee helften van die zin. Eén lijn trekken naar je kind. En tegelijk de relatie bespreekbaar houden. Het één gaat niet zonder het ander.

Waarom is voorspelbaar zijn zo belangrijk?

Een kind met een eetprobleem leeft vaak met veel angst. Onzekerheid maakt die angst groter. Als papa vandaag iets anders zegt dan mama gisteren, weet je kind niet waar het aan toe is. Dan gaat het zoeken naar de mazen in het net. Niet uit berekening, maar uit angst.

In BUDDY UP staat daarom het advies om duidelijk, voorspelbaar en consequent te zijn. Dat klinkt streng, maar het is juist veilig. Je kind weet wat het van jullie kan verwachten. En het kan jullie niet meer tegen elkaar uitspelen, omdat er niets uit te spelen valt.

Lukt het een keer niet, en zeggen jullie toch iets verschillends? Herstel het dan rustig. "We waren het daarnet niet eens. We hebben het besproken en dit is wat we afspreken." Ook dat is één lijn trekken.

Wat als een van jullie de situatie anders inschat?

Soms gaat het verschil dieper. De een ziet een ernstig probleem, de ander denkt dat het wel meevalt. Dan helpt het om samen informatie te halen. Ga samen naar de huisarts of de behandelaar en stel daar jullie vragen. Lees hetzelfde stuk en bespreek wat jullie opviel.

Probeer je partner niet te overtuigen met harde woorden. Daarmee graaf je je allebei in. Vraag liever: "Wat zou jij moeten zien om je zorgen te maken?" Zo hoor je waar de ander staat, en waarom.

Wat helpt om weer samen op te trekken?

Wat wel helpt:

  • Praat buiten het moment. Niet aan tafel, niet midden in een ruzie met je kind. Plan een rustig moment samen, bijvoorbeeld tijdens een wandeling.

  • Begin bij wat jullie delen. Jullie willen allebei dat je kind beter wordt. Vanuit dat doel praat het makkelijker over de aanpak.

  • Zoek de zorg achter de mening. Achter "we moeten strenger zijn" zit vaak angst. Achter "laat haar nou" zit vaak verdriet, of de wens om de band te beschermen.

  • Maak een paar afspraken. Niet over alles, wel over de belangrijkste dingen. Wie doet wat? Wat zeggen we als het moeilijk wordt?

  • Verdeel de rollen. De een is aanspreekpunt voor moeilijke gesprekken, de ander zorgt voor ontspanning en gewone dingen. Verschillende rollen, één team.

  • Ga samen naar gesprekken met de behandelaar. Dan horen jullie hetzelfde en kun je samen vragen stellen.

  • Plan ook tijd als stel. Een avond waarop het niet over het eetprobleem gaat. Jullie relatie heeft ook onderhoud nodig.

Wat je liever niet doet:

  • Elkaar tegenspreken waar je kind bij is.

  • Afspraken maken met je kind buiten je partner om.

  • Bijhouden wie het "beter" doet. Jullie doen allebei je best in een loodzware situatie.

Wat kun je zeggen?

Tegen je partner, op een rustig moment:

  • "Ik merk dat we steeds botsen. Waar ben jij 's nachts het meest bang voor?"

  • "Ik wil niet tegen jou vechten. Ik wil samen tegen het eetmonster vechten."

  • "Zullen we afspreken wie vanavond het gesprek voert als het weer lastig wordt?"

Tegen je kind, als het jullie tegen elkaar uitspeelt:

  • "Daar hebben papa en ik het samen over. We laten het je straks weten."

  • "We zijn het niet altijd eens, maar over jou zijn we het wel eens: we houden allebei van je."

Hulp voor jullie samen

Soms lukt het niet om er samen uit te komen. Dat is geen falen. Iemand van buitenaf kan helpen om weer naar elkaar te luisteren. Veel ouders merken dat ze, naast de hulp voor hun kind, ook zelf steun nodig hebben. Dat is geen teken van zwakte, maar van verantwoordelijkheid.

Bij ISA Power begeleiden ervaringsdeskundigen ook ouders. Geen GGZ-behandeling, maar specialistische begeleiding naast de zorg die er al is. Schuurt het erg tussen jullie? Vraag dan ook bij de huisarts naar relatieondersteuning. Jullie relatie mag ook aandacht krijgen.

Samen sterker dan de eetstoornis

Jullie hoeven niet hetzelfde te denken om samen op te trekken. Twee ouders met verschillende kwaliteiten kunnen elkaar juist aanvullen. Als jullie elkaar steunen, voelt je kind dat. Dat geeft veiligheid. En veiligheid is precies wat je kind nodig heeft om het eetprobleem langzaam los te laten.

Lees ook

Willen jullie samen leren hoe je als ouders één lijn trekt? Het BUDDY UP ouder- en naastenprogramma helpt ouders om weer als team te werken.

Previous
Previous

Broers en zussen: hoe houd je het gezin in balans?

Next
Next

Terugval: hoort dat erbij en wat doe je dan?