Je zit in een overleg en je telefoon trilt. Een berichtje van je kind, of van school. Je leest het onder tafel en hoort niets meer van wat er gezegd wordt. 's Middags moet je weg voor een afspraak bij de behandelaar, en je verzint weer een reden. 's Avonds werk je achterstanden weg aan de keukentafel. En ergens denk je: hoe lang houd ik dit nog vol?
Als ik nu nog één mail moet beantwoorden, ga ik huilen.
Dat gevoel kennen veel ouders. De zorg voor een kind met een eetstoornis is een tweede baan, zonder rooster en zonder vrije dagen. Logisch dat het ergens gaat knellen.
Waarom is werken nu zo zwaar?
Omdat je hoofd vol zit. Zorgen kosten energie, ook als je niets doet. Je slaapt slechter, je bent sneller moe en je concentratie is minder. Daarbij zijn er afspraken, telefoontjes en momenten waarop je thuis moet zijn. Je werk loopt dus niet alleen in tijd tegen de zorg aan, maar ook in energie.
In BUDDY UP, het boek van Isabelle Plasmeijer voor ouders en naasten, wordt dat vergeleken met een batterij. Elke dag geef je energie weg: aan je kind, aan je gezin, aan je werk. Als je nergens oplaadt, raakt de batterij leeg. Niet in één keer, maar langzaam. Tot je merkt dat je nergens meer zin in hebt en op elk klein ding reageert.
Herken je dit?
Veel ouders gaan in de eerste maanden op de automatische piloot. Alles draait om het kind. Werk wordt iets wat je er nog even tussendoor doet. Vrienden, sport en rust schuiven naar achteren.
Een moeder vertelt in BUDDY UP eerlijk hoe dat bij haar ging:
"Ik heb mezelf teveel weggecijferd, alles en iedereen stond in het teken van de eetstoornis. [...] Later hebben mijn man en ik de taken meer verdeeld en af en toe hulp gevraagd aan onze familie."
Patricia, moeder van Dalisay
Wat haar hielp, was geen grote oplossing. Het was verdelen. Niet alles zelf doen, en hulp vragen aan mensen die het graag wilden geven. Dat kan bij jou ook.
Herstel van een eetprobleem is een marathon, geen sprint. Wie een marathon loopt als een sprint, haalt de finish niet. Dat geldt ook voor jou als ouder.
Moet ik mijn werkgever vertellen wat er speelt?
Je staat bij het koffieapparaat. Een collega vraagt hoe het gaat. "Goed hoor," zeg je. Weer.
Dat hoeft niet. Je bent niet verplicht om te vertellen wat er aan de hand is met je kind. Het kan wel veel opleveren om je leidinggevende in te lichten dat er thuis iets ernstigs speelt. Dan is er meer begrip als je eens weg moet, of als je minder scherp bent.
Het boek geeft hierbij een duidelijke tip: doe het vroeg. Wacht niet tot je vastloopt, tot je fouten maakt of tot je je ziek moet melden. Een werkgever die op tijd weet wat er speelt, kan meedenken. Een werkgever die het pas hoort als het al misgaat, moet vooral brandjes blussen.
Je bepaalt zelf hoeveel je deelt. "Een van mijn kinderen is ernstig ziek" is genoeg. Bespreek met je kind, als dat kan, wat je wel en niet wilt vertellen.
Wat kun je zeggen?
Tegen je leidinggevende:
"Er speelt thuis iets zwaars met een van mijn kinderen. Ik vertel er liever niet alles over, maar ik wil wel dat je weet waarom ik soms weg moet."
"Ik wil mijn werk goed blijven doen. Kunnen we kijken wat er de komende tijd haalbaar is?"
"Zou het mogelijk zijn om tijdelijk vaker thuis te werken of mijn uren anders te verdelen?"
"Ik vertel het je nu al, zodat we samen een plan kunnen maken voordat het knelt."
Tegen je partner of familie:
"Ik kan niet alles tegelijk. Kun jij de afspraken van donderdag overnemen?"
"Zou jij één avond per week kunnen koken? Dan heb ik even lucht."
Wat kun je je werkgever vragen?
Elke werkgever en elke situatie is anders. Denk aan:
Flexibele werktijden. Later beginnen, eerder stoppen, uren verschuiven.
Thuiswerken. Zodat je dichtbij bent en reistijd scheelt.
Tijdelijk minder uren of taken. Even geen grote projecten erbij.
Verlof. Er bestaan in Nederland regelingen voor zorgverlof. Vraag je werkgever of HR wat er in jouw situatie mogelijk is.
Een gesprek met de bedrijfsarts. Ook als je nog niet ziek bent. Die kan meedenken over wat je nodig hebt om overeind te blijven.
Hoe verdeel je de zorg thuis?
Werk wordt een stuk lichter als de zorg niet op één persoon rust. Kijk eens samen met je partner, of met je ex als jullie gescheiden zijn, wie wat doet. Wie gaat mee naar welke afspraak? Wie is er bij welke maaltijd? Wie belt met school?
Maak het concreet en schrijf het op. Dan hoef je het niet elke dag opnieuw te bespreken. En vraag ook familie of vrienden om een vast klusje. Een oma die op woensdag de broertjes ophaalt. Een buurvrouw die af en toe een pan soep brengt. Kleine dingen, die samen veel lucht geven.
Wat als je kind je overdag nodig heeft?
Soms komt er een appje dat je onrustig maakt. Je kind voelt zich slecht, of school belt. Dan wil je meteen weg. Soms is dat ook nodig. Maar niet elk berichtje is een noodgeval.
Spreek met je kind en met de behandelaar af wat een reden is om direct te komen, en wat kan wachten tot je thuis bent. Zo hoef je niet bij elk trillen van je telefoon in de stress te schieten. En je kind weet waar het aan toe is.
Vraag ook wie er overdag bereikbaar is als jij het niet bent. Een partner, een opa of oma, een vaste contactpersoon op school. Hoe meer mensen er zijn, hoe minder alles op jouw schouders ligt. Bij acuut lichamelijk gevaar geldt altijd: huisarts of huisartsenpost, en 112 als het niet kan wachten.
Moet ik stoppen met werken?
Misschien moet ik gewoon ontslag nemen. Die gedachte komt vaak 's nachts, als je wakker ligt en de wekker veel te snel gaat.
Sommige ouders overwegen het. Soms is tijdelijk minder werken echt nodig. Neem die beslissing liever niet op je meest uitgeputte moment. Kijk eerst wat er tussen alles en niets mogelijk is.
Werk kan ook iets geven. Een paar uur waarin je met iets anders bezig bent. Collega's die gewoon over het weekend praten. Een gevoel dat je meer bent dan ouder van een ziek kind. Dat is niet egoïstisch. Het kan je juist helpen het vol te houden.
Hoe houd je het vol?
Wat wel helpt:
Zorgtaken verdelen met je partner, ex of iemand anders in je omgeving.
Vaste momenten plannen voor afspraken, zodat je niet steeds hoeft te improviseren.
Je telefoon op werk alleen voor echte noodgevallen laten afgaan, als dat veilig kan.
Een pauze die echt een pauze is: even naar buiten, even niets.
Elke week één ding doen dat jouw batterij oplaadt, zonder schuldgevoel.
Wat je liever vermijdt:
Alles stilhouden en doen alsof er niets is.
's Avonds en in het weekend structureel je werk inhalen.
Overal ja op zeggen omdat je je schuldig voelt.
Wanneer is het te veel?
Slaap je al weken slecht, huil je vaak, merk je dat je nergens meer van geniet of dat je lichaam protesteert? Dan is het tijd om aan de bel te trekken. Ga naar je huisarts, voor jezelf. Uitvallen helpt niemand, ook je kind niet. Op tijd steun zoeken is een manier om overeind te blijven.
Je mag ook hulp zoeken los van de behandeling van je kind. Een gesprek voor jezelf, een groep met andere ouders, iemand die weet hoe dit voelt. Dat is geen luxe. Dat hoort erbij.
Je hoeft geen superheld te zijn
Werken en zorgen tegelijk is heel veel. Het is niet vreemd dat het niet allemaal perfect gaat. Je doet wat je kunt, op twee plekken tegelijk. Dat verdient erkenning, ook van jezelf.
Lees ook
Wil je zelf iemand om mee te sparren over hoe je dit volhoudt? Plan een gesprek bij ISA Power. We kijken samen wat jij als ouder nodig hebt.