Mijn kind verliest zoveel mooie jaren door de eetstoornis

Zij had nu op kamers moeten zitten.

Die gedachte komt 's avonds op de bank, als je door je telefoon scrollt. Foto's van vriendinnen van je dochter op vakantie. Het eindexamenfeest. De nieuwe baan van de zoon van de buren. En boven hoor je je eigen kind, thuis, in een wereld die alleen nog om eten lijkt te draaien.

Het doet pijn. Je denkt: dit zijn de jaren die ze nooit meer terugkrijgt. Dat verdriet is groot en echt. Veel ouders praten er niet over, uit angst dat het klinkt als opgeven. Maar je verdriet uitspreken is geen opgeven. Het is eerlijk.

Waarom doet dit zoveel pijn?

Als ouder heb je, vaak zonder het te merken, een beeld van hoe het leven van je kind zou lopen. Diploma's, vriendschappen, liefde, avonturen. Een eetstoornis zet dat beeld op pauze. Je rouwt om wat er nu niet is. Dat is een heel gewoon gevoel bij ouders van een ziek kind.

En dan zie je ook nog het verdriet van je kind. Of je ziet het juist niet, en dat doet misschien nog meer pijn: dat je kind zelf niet lijkt te merken wat het mist.

En dan die verjaardag, waar iemand vriendelijk vraagt: "En wat doet die van jou nu?" Je glimlacht, zegt iets vaags en voelt je keel dichtgaan.

Soms komt er ook boosheid bij. Op de eetstoornis, op de wachtlijst, op de wereld die gewoon doordraait. Dat mag. Achter die boosheid zit meestal hetzelfde verdriet.

Wat mist je kind eigenlijk echt?

Het is verleidelijk om naar de buitenkant te kijken: het feest, het diploma, de reis. Maar wat je kind het meest mist, zit vaak dieper. Het gevoel erbij te horen. Ergens goed in te zijn. Zichzelf te mogen zijn tussen leeftijdsgenoten.

Isabelle Plasmeijer, die zelf herstelde en het boek BUDDY UP schreef voor ouders en naasten, zegt het zo:

"Ons grootste verlangen is dat we erbij horen, goed genoeg zijn en kunnen zijn wie we diep van binnen willen zijn."

Isabelle Plasmeijer, uit BUDDY UP

Juist dat verlangen speelt vaak een rol bij een eetprobleem. Veel kinderen proberen met het eetprobleem grip te krijgen op gevoelens van niet goed genoeg zijn, of er niet bij horen. Het eetprobleem belooft dat het helpt. Ondertussen neemt het precies weg waar je kind naar verlangt: vriendschap, plezier, vrijheid.

Dat inzicht kan je verdriet een andere richting geven. Het gaat niet alleen om gemiste feestjes. Het gaat om een kind dat zich weer verbonden wil voelen. En daar kun jij, ook nu al, een rol in spelen.

Zijn die jaren echt verloren?

Eerlijk is eerlijk: sommige dingen gebeuren nu niet, en dat is een verlies. Een schoolfeest dat voorbij is, komt niet terug. Dat mag je betreuren.

Maar er is ook een ander verhaal. Veel mensen die herstellen van een eetstoornis, pakken hun leven later weer op. Ze halen hun diploma op een ander moment, maken nieuwe vrienden, vinden werk dat bij ze past. Sommigen zeggen achteraf dat ze door hun herstel beter weten wie ze zijn. Hun pad liep anders, maar het liep wel door.

In BUDDY UP wordt herstel een reis genoemd. Geen race met vaste tijden en een finishlijn die iedereen tegelijk haalt. Een reis heeft omwegen, rustpunten en stukken die zwaar zijn. Een omweg is nog steeds een weg.

Waar staat je kind nu op die reis?

Het boek beschrijft herstel in zeven fases, de Recovery Roadmap. Van ontkenning en erkenning, via het starten van therapie en het heen en weer van "ik wil hier wel of niet vanaf", naar loslaten en uiteindelijk transformatie. Terugval hoort er ook bij, als een van de fases.

Waarom dat helpt bij jouw verdriet? Omdat je dan ziet dat stilstand vaak geen stilstand is. Een kind dat nog twijfelt, is al verder dan een kind dat ontkent. Een kind dat terugvalt, kan daarna steviger opstaan.

De laatste fase heet niet voor niets transformatie. Veel mensen komen uit hun herstel met iets wat ze daarvoor niet hadden: meer zelfkennis, meer begrip voor hun gevoelens, een eigen koers. De jaren zijn dan niet alleen kwijt. Er is ook iets opgebouwd.

Hoe houd je dromen levend zonder druk?

Dromen en doelen zijn een belangrijke motor voor herstel. Niet jouw dromen voor je kind, maar de dromen van je kind zelf. In het boek is dat een van de duidelijkste tips: motiveer vanuit wat je kind zelf wil, niet vanuit wat jij belangrijk vindt.

Dat klinkt eenvoudig, maar het vraagt iets van je. Misschien droomde jij van een universiteit, en droomt je kind van een eigen paardenstal, een reis door Azië of gewoon weer een avond lachen met vriendinnen. Die droom van je kind is de brandstof. Niet het plan dat jij in je hoofd had.

Zo kun je dat doen:

  • Vraag ernaar op een rustig moment. "Als je over een paar jaar terugkijkt, wat zou je dan graag hebben gedaan?"

  • Luister zonder te sturen. Ook als de droom klein of onhandig lijkt.

  • Koppel de droom niet aan eten. Dus niet "als je goed eet, dan mag je op reis". Dan wordt de droom een beloning, en daarmee een drukmiddel.

  • Help het klein te maken. Een droom van een wereldreis kan nu beginnen met een boek over dat land, of een middag in de stad.

  • Herhaal het af en toe. Een droom vergeet je snel als de eetstoornis veel ruimte inneemt. Jij mag hem zachtjes in herinnering brengen.

Wat kun je doen met je eigen verdriet?

Mag ik eigenlijk wel verdrietig zijn, terwijl zij het veel zwaarder heeft? Ja. Jouw verdriet en het hare bestaan naast elkaar.

Wat helpt:

  • Geef je verdriet een plek. Bij je partner, een vriend of iemand die het snapt. Je hoeft het niet weg te stoppen om sterk te zijn.

  • Vergelijk minder. Foto's en verhalen van anderen maken het gemis groter. Neem daar gerust even afstand van.

  • Zie wat er nu wel is. Een goed gesprek, een middag samen, een klein stapje. Ook nu bouwen jullie iets op.

  • Houd een deurtje open naar later. Praat af en toe luchtig over dromen en plannen, zonder druk.

  • Zorg dat je zelf ook nog leeft. Herstel duurt vaak langer dan je hoopt. Wie het volhoudt, laadt onderweg ook zijn eigen batterij op.

Wat je liever niet doet:

  • Je verdriet bij je kind neerleggen. Je kind voelt zich vaak al schuldig.

  • Zinnen als "Jij had nu ook op kamers kunnen zitten." Je kind hoort dan: je doet het niet goed genoeg.

  • Leeftijdsgenoten als voorbeeld gebruiken. Ook als je het bemoedigend bedoelt, kan het binnenkomen als een maatstaf waar je kind niet aan voldoet.

Wat kun je zeggen tegen je kind?

Je kind heeft misschien ook verdriet om wat het mist, ook als het dat niet laat zien. Benoemen kan ruimte geven:

  • "Ik kan me voorstellen dat het pijn doet om te zien wat anderen allemaal doen."

  • "Jouw leven loopt nu anders. Dat betekent niet dat het stilstaat."

  • "Als je er een keer over wilt praten, wat je mist of waar je van droomt, dan luister ik graag."

  • "Waar zou jij later echt blij van worden? Ik vraag het niet om je te pushen, ik ben gewoon benieuwd."

  • "Je hoeft niet in hetzelfde tempo als je vrienden. Jouw route is ook een route."

Daarmee geef je erkenning, zonder te oordelen en zonder te beloven dat het allemaal goedkomt.

Wanneer is extra aandacht nodig?

Merk je dat je kind erg somber is, zich terugtrekt of niets meer ziet zitten? Bespreek dat dan met de huisarts of het behandelteam. Somberheid verdient aandacht, naast de eetstoornis. Maak je je zorgen over de lichamelijke gezondheid van je kind, neem dan contact op met de huisarts of huisartsenpost. Bij acuut gevaar bel je 112.

En voor jezelf: blijft het verdriet zwaar op je drukken, of slaap je slecht van het piekeren? Dan verdien jij ook steun. Bijvoorbeeld van ouders die hetzelfde meemaakten, of van iemand die jou los van je kind begeleidt.

Het leven wacht

We zeggen het met overtuiging, omdat velen van ons het zelf hebben meegemaakt: na een eetstoornis kan er een leven komen dat vol en waardevol is. Soms zelfs mede dankzij wat je onderweg leert. Over jezelf, over je gevoelens, over wat je echt belangrijk vindt.

Er zijn geen garanties en geen vaste termijnen. Maar er is wel hoop. De jaren die nu zwaar zijn, zijn niet het einde van het verhaal. Ze zijn een hoofdstuk.

Lees ook

Wil je meer houvast voor deze periode? Ons gratis e-book 25 tips voor ouders helpt je om met hoop en rust verder te gaan.

Previous
Previous

Ik herken mijn kind niet meer door de eetstoornis

Next
Next

Mijn zoon sport obsessief: wanneer is het te veel?