De koffers staan in de gang. Je partner zoekt de laatste opladers bij elkaar, de twee jongsten zijn al uren te vroeg wakker van opwinding. Frankrijk. Een camping met een zwembad, stokbrood in de ochtend, lange avonden buiten. En jij? Jij zwaait ze uit vanaf de stoep.
"We gaan dit jaar niet samen op vakantie."
Het voelde als een nederlaag toen jullie het besloten. Maar ook, eerlijk is eerlijk, als een opluchting. Want reizen met een kind met een eetstoornis is geen vakantie. Het is dezelfde zorg, alleen dan op een onbekende plek, zonder je vaste houvast.
Herken je dit? Dan is dit artikel voor jou.
Waarom is op vakantie gaan zo zwaar met een kind met een eetstoornis?
Voor de meeste gezinnen betekent vakantie: loslaten. Andere tijden, ander eten, alles mag een beetje. Maar voor een kind met een eetstoornis is precies dat loslaten eng. Een vreemd restaurant met een kaart vol onbekende gerechten. Een ontbijtbuffet. Uren in de auto, waarbij een maaltijd ineens anders loopt dan gepland.
Je kind heeft juist houvast aan structuur, voorspelbaarheid en controle. Thuis weet het wat er op tafel komt en hoe laat. Op vakantie valt dat weg, en dan wordt de angst vaak groter. Met als gevolg: spanning aan tafel, ruzie in de auto, tranen in de tent. En een ouder die de hele vakantie op scherp staat.
Veel ouders vertellen dat ze na zo'n vakantie uitgeputter terugkomen dan ze vertrokken. Dan is het niet gek als je denkt: dit doe ik niet nog een keer.
"Thuisblijven kost minder moeite"
En dus blijf je thuis met je kind. Het klinkt als de makkelijkste keuze, en in zekere zin is het dat ook. Thuis ken je de routines. Je weet wat werkt, wat je kind aankan, welke boodschappen er in huis moeten zijn.
Maar makkelijk is het niet. Want terwijl de rest van het gezin foto's stuurt van zonnige terrasjes, zit jij in dezelfde keuken. Dezelfde maaltijden op dezelfde tijden. Dezelfde gesprekken. Dezelfde zorgen.
"Die sleur, ik word er gek van. Maar mijn kind gaat er goed op."
Dat is misschien wel het moeilijkste: weten dat de saaiheid die jou opbreekt, voor je kind juist veilig voelt. Je doet het voor je kind. En tegelijk mis je je eigen leven.
Mag ik balen, terwijl ik het zelf zo gekozen heb?
Ja. Je mag het allebei voelen. Dankbaar dat de rest van het gezin wel even weg kan. En verdrietig dat jij er niet bij bent. Je mag jaloers zijn op de foto's. Je mag stiekem huilen als je kleinste aan de telefoon vertelt over de grote glijbaan. Dat maakt je geen slechte moeder. Het maakt je een mens.
Je hebt een keuze gemaakt uit liefde. Liefde voor je kind dat structuur nodig heeft. En liefde voor je andere kinderen, die ook recht hebben op een zorgeloze zomer. Dat het je iets kost, hoort daarbij.
En hoe zit het met de broers en zussen?
Misschien twijfel je: is het wel eerlijk dat de anderen gaan? Of voelt je kind met de eetstoornis zich buitengesloten? Het helpt om er open over te zijn. Leg uit dat het geen straf is, maar een keuze die bij deze periode past. Dat jullie straks weer andere dingen samen gaan doen.
Voor broers en zussen kan zo'n vakantie juist heel goed zijn. Even geen spanning aan tafel. Even alle aandacht van papa. Even gewoon kind zijn. Gun ze dat, zonder schuldgevoel. Lees ook ons artikel over broers en zussen in het gezin.
Hoe maak je de weken thuis een beetje lichter?
De structuur blijft. Maar binnen die structuur is ruimte voor kleine verschillen. Een paar ideeën die ouders helpen:
Maak een eigen zomerritme. Dezelfde maaltijden op dezelfde tijden, maar daartussen iets nieuws. Een vaste wandeling in de ochtend, een boek dat jullie samen lezen, een film op vrijdag.
Plan kleine uitjes die voorspelbaar zijn. Een bekende plek, een vast tijdstip, vooraf besproken. Geen verrassingen, wel even een andere omgeving.
Regel momenten voor jezelf. Vraag een vriendin, je zus of je moeder om een middag bij je kind te zijn. Ga zwemmen, fietsen of op een terras zitten. Ook al voelt het in het begin ongemakkelijk.
Spreek af hoe vaak jullie bellen. Dagelijks contact met de reizigers kan fijn zijn, maar ook pijn doen. Kies wat bij jou past. Misschien liever een paar foto's per dag dan lange videogesprekken.
Zet iets op de kalender voor later. Een weekendje weg met je partner als de rest terug is. Een dag voor jou alleen. Iets om naar uit te kijken.
Wat als het volgend jaar weer niet lukt?
Dat weet je nu nog niet. Herstel gaat niet in een rechte lijn. Misschien kunnen jullie volgend jaar een korte reis maken, dichtbij huis, met een vaste plek en een eigen keuken. Misschien duurt het langer. Kijk per keer wat haalbaar is, en bespreek het eventueel met de behandelaar van je kind.
Wat wel helpt: zie deze zomer niet als het nieuwe normaal. Het is een periode. Een zware, maar het is niet voor altijd. Er komen weer zomers waarin jullie samen op een terras zitten. Waarin je kind een croissant bestelt en er gewoon van geniet.
Jij hoeft dit niet alleen te dragen
Thuis blijven terwijl de rest weg is, kan eenzaam voelen. Juist dan is het fijn om met iemand te praten die het snapt. Onze ouderbegeleiders zijn moeders van een kind met een eetstoornis of zijn er zelf van hersteld. Ze weten hoe het is om je eigen wensen opzij te zetten, en helpen je om ook goed voor jezelf te blijven zorgen. Dat is specialistische begeleiding, als aanvulling op de zorg die je kind krijgt.
En als je partner straks terugkomt met een bruin kleurtje en verhalen over Frankrijk: luister, lach mee, en vertel ook jouw verhaal. Want ook jij hebt deze zomer iets groots gedaan. Je bent gebleven.
Lees ook
Zoek je een plek waar ook jij gesteund wordt? Het BUDDY UP ouder- en naastenprogramma is er speciaal voor ouders en naasten.