Mijn kind is uitbehandeld: en nu?

Als zij het niet meer weten, wie dan wel?

Het gesprek duurde nog geen half uur. De behandelaar was vriendelijk, maar het woord bleef hangen: uitbehandeld. Er was alles geprobeerd, zeiden ze. Je liep naar buiten met je jas half aan en een gevoel alsof de grond onder je wegzakte. In de auto naar huis zei niemand iets. Je kind keek uit het raam. Jij keek naar de weg en dacht alleen maar: en nu?

Als je dit hebt meegemaakt, dan weet je hoe eenzaam dat moment is. Misschien voel je wanhoop, boosheid, of een vreemde verdoving. Dat zijn allemaal begrijpelijke reacties. Je hebt jarenlang gevochten, en nu lijkt het of iemand de deur dichtdoet.

Wat betekent "uitbehandeld" eigenlijk?

Meestal betekent het: deze instelling, met deze aanpak, kan op dit moment niets meer toevoegen. Dat is een uitspraak over een behandeling. Niet over je kind.

Isabelle Plasmeijer is daar in BUDDY UP, haar boek voor ouders, heel stellig over. Volgens haar bestaat uitbehandeld niet. Mensen zijn nooit uitbehandeld. Er is altijd een andere hulpverlener, een andere methode, een ander moment waarop iets wel aansluit.

Dat is geen belofte dat het makkelijk wordt. Het is wel een uitnodiging om het woord niet als eindpunt te nemen.

Waarom zeggen behandelaars dit dan?

Daar kunnen verschillende redenen voor zijn. De behandeling sloot misschien niet aan bij wat je kind nodig had. Je kind was nog niet zover om te veranderen. De aanpak richtte zich vooral op het eetgedrag, terwijl de onderliggende problemen bleven liggen. Of er speelt iets wat nog niet goed in beeld is, zoals trauma, autisme of somberheid.

Ook behandelaars lopen soms vast. Dat is menselijk. Het betekent alleen niet dat er voor je kind geen weg meer is.

Welke andere routes zijn er?

In het boek beschrijft Isabelle twee hoofdroutes. De reguliere zorg, via huisarts en verwijzing. En particuliere of aanvullende hulp, zoals ervaringsdeskundige begeleiding, coaching of een inloophuis. Die routes mogen naast elkaar bestaan. Je hoeft niet te kiezen.

Een paar mogelijkheden om te verkennen:

  • Een second opinion bij een andere instelling of behandelaar.

  • Een andere vorm van behandeling, die meer gericht is op wat er onder het eetprobleem zit.

  • Behandeling van onderliggende problemen, zoals trauma of angst, als die nog niet aan bod kwamen.

  • Aanvullende begeleiding door ervaringsdeskundigen, naast of na de reguliere zorg.

  • Lotgenotencontact, voor je kind en voor jezelf.

Misschien zit je nu al avonden achter de laptop aan de keukentafel, met twintig tabbladen open en een lijstje dat steeds langer wordt. Waar moet ik in vredesnaam beginnen? Je hoeft niet alles tegelijk uit te zoeken. Kies één eerste stap.

Ga met de huisarts in gesprek over de mogelijkheden. Vraag ook de huidige behandelaar waar zij aan denken. Soms hebben zij ideeën voor een vervolg, ook als ze zelf niet verder kunnen.

Welke vragen kun je stellen bij het afsluitgesprek?

Het afsluitgesprek voelt vaak als een mededeling. Maar je mag het ook gebruiken om informatie te verzamelen voor de volgende stap. Schrijf je vragen van tevoren op, en neem eventueel iemand mee die meeschrijft.

  • "Wat is er de afgelopen periode geprobeerd, en wat werkte wel een beetje?"

  • "Wat denkt u dat mijn kind nu nodig heeft, ook als u dat zelf niet kunt bieden?"

  • "Naar wie of welke vorm van hulp zou u ons doorverwijzen?"

  • "Wie houdt het overzicht als er geen hoofdbehandelaar meer is?"

  • "Wie bellen we als het lichamelijk misgaat?"

Vraag ook om een schriftelijke samenvatting van de behandeling. Die helpt bij een volgende hulpverlener, zodat je kind niet weer helemaal bij nul hoeft te beginnen.

Hoe betrek je je kind bij de volgende stap?

Je kind heeft al veel gesprekken en behandelaars gezien. Een nieuwe route die over het hoofd van je kind heen wordt geregeld, roept vaak verzet op. Vraag daarom wat je kind zelf wil. Wat werkte voor hem of haar wel, ook al was het klein? Wat juist niet? Wat zou je kind willen kunnen, over een jaar?

Misschien is het antwoord nu nog "niks". Dat is oké. Je kunt het later opnieuw vragen. Elke keer dat je kind merkt dat zijn of haar mening telt, groeit er een beetje vertrouwen.

Mag je kritisch zijn op de hulp?

Ja. Isabelle moedigt ouders aan om een kritische zorgconsument te zijn. Volg je intuïtie. Als je voelt dat de hulp niet past, mag je verder zoeken. Dat is geen ondankbaarheid tegenover de hulpverleners. Het is zorg voor je kind.

Kritisch zijn betekent niet dat je alles afwijst. Het betekent dat je vragen stelt. Waarom deze aanpak? Wat is er nog niet geprobeerd? Wordt er ook gekeken naar wat er achter het eetprobleem zit?

Wat als je kind met niemand meer wil praten?

Dat gebeurt vaak na een lang traject. Je kind is moe van hulpverleners, van gesprekken, van steeds opnieuw beginnen. Misschien wil het helemaal niets meer.

Je klopt op de deur van de slaapkamer en krijgt geen antwoord. Je zet een kop thee neer en een uur later staat hij er nog, koud. Ze wil niks meer, ook niet van mij.

Dan is verbinding houden het belangrijkste wat je kunt doen. Niet over het eten, niet over behandeling. Gewoon contact. Samen een serie kijken. Een wandeling. Een kopje thee zonder agenda. Je laat zien dat je er bent, ook als je kind niets terug kan geven.

Isabelle beschrijft in het boek hoe kinderen soms tijdelijk mogen leunen op de kracht en hoop van hun ouders. Als je kind zelf de hoop kwijt is, mag jij die even dragen. Niet door te eisen dat je kind het voor zichzelf doet. Wel door te blijven geloven, ook hardop.

Een ervaringsdeskundige geeft in BUDDY UP deze boodschap mee aan ouders:

"Blijf geloven in de mens, de persoon, het kind achter de ziekte. [...] er [zal] uiteindelijk een tijd komen dat je je zoon of dochter weer opnieuw in je armen kunt sluiten."

Ad, ervaringsdeskundige

Wat wel en wat niet?

Wat wel helpt:

  • Het woord uitbehandeld zien als einde van een behandeling, niet van herstel.

  • Met de huisarts en de huidige behandelaar bespreken wat er nog mogelijk is.

  • Reguliere zorg en aanvullende begeleiding combineren als dat past.

  • Contact houden met je kind over andere dingen dan het eetprobleem.

  • Zelf steun zoeken, want dit is een zware periode voor jou.

Wat je liever vermijdt:

  • Tegen je kind zeggen dat er niets meer aan te doen is.

  • Je kind direct naar een nieuwe behandeling duwen zonder het te betrekken.

  • Zelf de rol van behandelaar overnemen.

  • Je hoop verliezen omdat één instelling niet verder kon.

Wat kun je zeggen?

  • "Deze behandeling werkte niet goed genoeg. Dat zegt niets over jou. We zoeken samen verder."

  • "Je hoeft nu niets. Ik wil alleen dat je weet dat ik naast je blijf staan."

  • "Als je zelf even geen hoop hebt, dan draag ik die wel voor ons allebei."

  • "Zullen we gewoon even samen naar buiten? We hoeven nergens over te praten."

  • "Ik geloof in jou. Ook nu."

Wanneer is direct hulp nodig?

Een behandeling die stopt, betekent niet dat de zorgen kleiner zijn. Blijf letten op lichamelijke signalen, zoals flauwvallen, duizeligheid, verwardheid, hartkloppingen of snelle achteruitgang. Bel dan de huisarts, of buiten kantoortijd de huisartsenpost. Bij acuut gevaar bel je 112.

Vraag ook bij het afsluiten van de behandeling wie je belt als het misgaat. Een duidelijk vangnet geeft rust.

Hoe zorg je voor jezelf in deze fase?

Dit is misschien een van de zwaarste momenten die je als ouder meemaakt. Je hebt alles gegeven, en het voelt alsof het niet genoeg was. Dat verdriet mag er zijn. Boosheid ook, op de zorg, op de situatie, misschien zelfs op je kind. Die gevoelens maken je geen slechte ouder.

Zoek een plek waar jij je verhaal kwijt kunt. Een vriend, een ouder die hetzelfde meemaakte, een oudergroep of eigen hulp. Je hoeft dit niet alleen te dragen. Hoe beter jij overeind blijft, hoe langer je naast je kind kunt staan.

Een deur dicht, niet alle deuren

Uitbehandeld voelt als een eindpunt. Maar het is meestal het einde van één route. Er zijn andere wegen, andere mensen, andere momenten. Sommige kinderen vinden pas na jaren de hulp die echt bij hen past. Herstel is mogelijk, ook na een lange weg.

Jij hoeft niet te weten hoe het verder gaat. Je hoeft alleen te blijven. Je verbinding met je kind is misschien het belangrijkste wat er nu nog overeind staat. Koester die.

Lees ook

Zoek je steun nu de behandeling van je kind is gestopt? Het BUDDY UP ouder- en naastenprogramma helpt je verbinding te houden met je kind en zelf overeind te blijven, ook als de weg lang is.

Previous
Previous

Niet ziek genoeg: competitie en kopieergedrag bij een eetstoornis

Next
Next

Ziektewinst: waarom loslaten van een eetstoornis zo eng is