Sofie's 'do's and dont's' voor ouders!

Geschreven door Sofie Loots
Ervaringsdeskundige coach bij ISA Power

The do’s and dont’s voor de omgeving

Calorieën, gewichten, diëten. Als ik een gewicht hoorde dat lager was dan mijn eigen gewicht dan moest ik ook naar dat gewicht. Geen een gewicht was te laag voor mij. Ik voelde me altijd al de mindere. Naar mijn idee was ik lelijker, dommer dan alle andere meisjes uit mijn vriendinnengroep. Ik was mij continu aan het vergelijken met iedereen. Lees hier mijn 'do's and dont's' voor ouders!

Een eetstoornis gun je niemand. Het is een hele lijdensweg. Voor jezelf maar ook voor je omgeving. Je wilt je eetstoornis voor jezelf houden maar tegelijkertijd voel je je ook heel eenzaam. Eenzaam omdat je alleen maar bezig bent met (niet) eten, calorieën tellen, bewegen, eventuele dwanghandelingen uitvoeren. Eenzaam omdat niemand je begrijpt. Goed bedoelde adviezen uit de omgeving kunnen soms helemaal verkeerd uitpakken waardoor de eetstoornis juist groeit in plaats van afneemt.

Fotografie, unsplash,com

Fotografie, unsplash,com

Mijn oren waren vooral gespitst op informatie die de eetstoornis deed groeien!

Calorieën, gewichten, diëten. Als ik een gewicht hoorde dat lager was dan mijn eigen gewicht dan moest ik ook naar dat gewicht. Geen een gewicht was te laag voor mij. Een oudere dame uit mijn straat vond het (ondanks mijn ondergewicht) knap van mij dat ik zo goed kon lijnen. Als tip gaf ze mee dat ik ook maar eens het Montignac dieet (in de jaren negentig was het Montignac dieet de manier om af te vallen) moest uitproberen. Toentertijd zei ik: “doe ik”. Gelukkig weet ik nu wel beter!

Praat niet over gewichten, diëten, en calorieën in de buurt van iemand met een eetstoornis.

Ik voelde me altijd al de mindere. Naar mijn idee was ik lelijker, dommer dan alle andere meisjes uit mijn vriendinnengroep. Ik was mij continu aan het vergelijken met iedereen. Dit ging ten koste van mijn zelfbeeld maar ook ten koste van mijn vriendschap. Ik ging mij steeds meer afzonderen. En hoe langer ik mij ging afzonderen hoe moeilijker ik het vond om de vriendschap weer op te pakken.

Mijn vriendinnen hebben lang geprobeerd om mij bij hun activiteiten te betrekken.

Maar mijn zelfhaat en mijn eetstoornis hielden dit tegen. Hoe moest ik calorieën tellen in hun aanwezigheid? Voor mijn gevoel belemmerde mijn omgeving mij in het uitvoeren van mijn eetgestoorde handelingen. Ook al koos IK ervoor om mij af te zonderen, ik voelde me hierna nog eenzamer.

Probeer onderscheid te maken tussen de persoon en het gedrag wat de persoon laat zien. Laat haar weten dat je er voor haar bent als zij jou nodig heeft.

Ook in mijn eigen familie zonderde ik me steeds meer af. Ik wilde niet meer dat zij mij zagen eten. Als ik at wilde ik mijn eigen gerecht klaarmaken. Dat nam ik dan in een plastic zakje mee naar mijn eigen slaapkamer. Ik heb mama ooit betrapt dat ze stiekem boter in de pan deed. Het weinige vertrouwen dat ik in anderen had was toen helemaal beneden niveau gedaald. De intentie van mama was vast goed bedoeld maar hierdoor werd de kloof tussen ons nog groter.

Wil je iets samen bereiken dan is vertrouwen essentieel. Het tonen van begrip is van belang om vertrouwen te winnen. Overbetrokkenheid en overbescherming kunnen averechts werken. Het kan zijn dat uw kind zich dan gecontroleerd voelt. Zorg voor een goede balans.

Sofie Loots

De 4 tips van Mette

Geschreven door Mette

Ja, het is soms moeilijk om te communiceren met je ouders omdat de ‘eetstoornis’ aanwezig is, of omdat je er zelf niet over wil praten en afstandelijk doet. Toch moet je blijven zorgen dat jullie samen blijven strijden. 

Hoi ik ben Mette,

Ik ben 16 jaar en ik spreek uit eigen ervaring! Fijn dat je dit leest en jouw kind ook wilt helpen. Ik wil je vertellen wat mij wel en niet geholpen heeft, lees hieronder mijn 4 tips.

Fotografie, unsplash.com

Fotografie, unsplash.com

What to do and what not ?

Tip 1 : Samen staan we sterker dan alleen.

Ja, het is soms moeilijk om te communiceren met je kind, of omdat de ‘eetstoornis’ aanwezig is, of omdat ze er zelf niet over wilt praten en afstandelijk is. Toch moet je blijven zorgen dat jullie samen blijven strijden. Jullie tegen de eetstoornis. Soms moet je dan even keihard schreeuwen en boos worden op je lieve en maar al te waardevolle schat, maar dit doe je wetend dat je daarmee je die lieve schat helpt. Want je bent niet boos op die schat, maar op wat die schat neerhaalt. Dus door dan je schat over de streep te trekken en even boos te worden kunnen jullie samen weer op weg naar de top.

Tip 2 : Push niet té veel.

Wat ik hiermee bedoel is dat als je lieve schat zegt dat het goed gaat, je niet spontaan allemaal dingen in huis gaat halen die hij of zei vroeger altijd lekker vond. Er komt dan een bepaalde druk te staan om te presteren en te laten zien dat het écht goed gaat en deze druk is niet fijn en kan tot heel veel frustratie lijden. Dus tot er om gevraagd word niet spontaan doen!

Tip 3 : Verwen je schat

Zorg er elke dag weer voor dat hij of zij inziet dat zij of hij het verdiend om er te zijn. Soms even een bad aanzetten of een massage doet het goed. (Bij mij in ieder geval wel). Het kan natuurlijk ook gewoon zijn dat je klaarstaat met een handdoek als zij of hij natgeregend thuiskomt van school of training of whatever of gewoon een complimentje zo nu en dan. Het zijn de kleine dingen die er ook toedoen!

Tip 4 : Zorgen dat eten niet de hoofdzaak is thuis

Wat erg frustrerend kan zijn is als het de hélé tijd om eten draait. Je krijgt hiervan gewoon spontane migraine. Elke dag samen moeten lunchen of dingen zoals je moet thuis eten kunnen erg vervelend zijn. Als je echt wilt dat je lieve schat zijn of haar leven terugkrijgt moet je vertrouwen op hun eigen instinct en gevoel. Zo gaat het allemaal net een tikje makkelijker.

Ik was geen bourgondiër, ik was een vreetmonster met een eetstoornis

Geschreven door Kirsten

Het is bijna niet uit te leggen aan iemand die geen eetstoornis heeft hoeveel regeltjes je kunt verzinnen (en in stand kunt houden) omtrent eten. Het moeilijkste was toegeven aan mezelf, mijn ouders en anderen dat ik een eetstoornis had. Gelukkig heb ik een ervaringsdeskundige coach die niets gek or raar vindt.

tips van kinderen met eetstoornissen www.isa-power.nl

Hoi, ik ben Kirsten,

Ik ben nu 42 jaar oud. Toen ik 41 jaar was ontdekte ik dat ik dat mijn omgang en regeltjes omtrent eten en mijn vreetbuien niets meer te maken hadden met mijn 'Bourgondische' leefstijl. Als een bourgondiër typeerde ik mezelf het liefst. Het was het excuus voor het vele eten. Ik kon niet anders concluderen dan dat ik een eetstoornis had.

Het toegeven aan jezelf dat je een eetstoornis hebt is erg moeilijk.

Het besluit om er vanaf te willen vond ik nog moeilijker omdat ik mij realiseerde dat dit zou betekenen dat ik al mijn 'veiligheden' (regeltjes en eetbuien) los zou moeten gaan laten. Het aller moeilijkste vond ik het om mijn ouders te vertellen dat ik een eetstoornis had. Ik kom uit een familie waar we allemaal van lekker eten houden, waar eten gelijk staat aan gezelligheid, maar waar ook diëten een vaak toegepast middel was om na een periode van veel eten de balans terug te vinden. Door mijn ouders te vertellen dat ik een eetstoornis heb was ik bang dat zij zich schuldig zouden gaan voelen omdat eten of diëten altijd een centraal thema is geweest in ons gezin. Hoewel mijn ouders verbaasd waren reageerden ze heel liefdevol en zijn ze erg geïnteresseerd in het coachingstraject dat ik gekozen heb om van mijn eetstoornis af te komen.

Ik woon al 20 jaar niet meer thuis, maar mijn ouders zijn erg belangrijk.

Ik woon al 20 jaar niet meer thuis, maar de rol van mijn ouders is er wel degelijk bij mijn herstel. Het begrip dat ze opbrengen, de interesse die ze tonen, de leerpunten die ik met hen kan delen en waar we leuke gesprekken over voeren, het draagt allemaal bij en maakt het voor mij ook makkelijker om over te praten.

Bij mij zie je aan de buitenkant niet hoe het werkelijk met mij gaat.

Ik ben een type waarbij aan de buitenkant niet te zien is hoe ik mij werkelijk voel. Ik zoek hulp en zet een traject in gang. Pas dan informeer ik mijn omgeving. Voor de mensen om mijn heen is bijna niet te herkennen dat het niet goed met mij gaat. Mijn eetstoornis zorgde er wel voor dat ik dikker en dikker werd, maar in ons gezin waren we allemaal stevig, dus in eerste instantie viel dat niet zo op. Toen ik uit huis ging had ik alle vrijheid om aan mijn vreetbuien toe te geven en toen vlogen de kilo's er aan. Mijn ouders waren toen wel bezorgd, maar aan een eetstoornis heeft niemand van ons ooit gedacht.

Omdat ik dik was werd niet meteen aan een eetstoornis gedacht.

Mijn ervaring is dat bij extreem dik minder snel de koppeling wordt gemaakt naar een eetstoornis dan bij extreem dun. Zelf heb ik daarom nooit mijn rare regeltjes omtrent eten, het dwangmatige en obsessieve eetgedrag en mijn compensatiedrang gezien als een eetstoornis. Mijn eetstoornis heeft zich notabene het meest gemanifesteerd toen ik eindelijk een normaal figuur had na mijn maagverkleiningsoperatie. Wat ik maar wil zeggen, een eetstoornis zie je niet altijd aan de buitenkant. Het zit in gedrag. Het gedrag kan heel subtiel zijn; selectief eten, stiekem eten, ogenschijnlijk onschuldige eetregeltjes, veel met gewicht bezig zijn, beweegdrang, laag zelfbeeld etc.

Toen ben ik gaan terugrekenen wanneer de regeltjes omtrent eten en de vreetbuien mijn leven in zijn geslopen en ik kwam tot het verbijsterende besef dat dit minstens 25 jaar geleden moet zijn geweest.

Het fijne aan coaching van ervaringsdeskundigen is dat ze dit gedrag herkennen.

Het is bijna niet uit te leggen aan iemand die geen eetstoornis heeft hoeveel regeltjes je kunt verzinnen (en in stand kunt houden) omtrent eten. Mijn coach vind geen van mijn regeltjes raar en herkent veel van mijn regeltjes, waarvan ik dacht dat ik de enige op de wereld was die dit soort absurditeiten zichzelf heeft opgelegd. Je hoeft een ervaringsdeskundige coach niet uit te leggen hoe dit soort regeltjes een eigen leven gaan leiden, ze hebben het immers zelf ervaren.

Het voelt als een bevrijding dat ik mijn eetstoornis heb toegegeven.

Het voelt als een bevrijding dat ik mijn eetstoornis heb toegegeven en erover kan spreken met anderen (dierbaren, lotgenoten). Het is niet meer een geheim en de eenzame strijd die het jaren is geweest. Juist het begrip uit de omgeving maakt dat ik met de dag gemotiveerder wordt om definitief mijn eetstoornis achter me te willen laten. Ik durf steeds beter de regeltjes en dwangmatigheden los te laten en ik leer steeds meer te vertrouwen op mezelf. Coaching helpt hierbij erg goed, maar de steun van je dierbaren is minstens zo essentieel.

Kirsten


Je moet patat eten!

Geschreven door Klaartje

Fotografie, unsplash.com

Fotografie, unsplash.com

'Weet je wat jij moet doen, je moet gewoon patat eten een een gevulde koek, dan zit die laatste kilo er zo aan' zei de diëtiste tegen mij.

Ja die laatste kilo, het moest erbij, dan zou ik weer 55 kilo wegen en dan zou ik zogenaamd opeens hersteld zijn. Alsof die ene kilo mijn negatieve gedachten in mijn hoofd ook zouden sussen?

De diëtiste focuste zo erg op mijn gewicht dat ik echt dacht dat ze er helemaal niets van begreep. Thuis aten we eigenlijk altijd verse producten en geen dingen die uit pakjes kwamen of bewerkt waren. Het moeilijkste in de kliniek was dan ook dat ik opeens dingen moest gaan eten die ik nooit had gegeten en waarvan mijn ouders mij geleerd hadden dat deze ongezond waren.

Ook leerde ik van andere meiden hoe zij de begeleiders om de tuin leidde en hun eten weer uitspuugde, in de plantenbak gooide of door het toilet spoelde. Ik moet zeggen dat ik veel heb geleerd in de kliniek, maar ook hoe het dus NIET moest. Het was verleidelijk om mee te gaan in de concurrentie en om te kijken wie het minste kon eten. Uiteindelijk heb ik gekozen om te eten, zodat ik daar zo snel mogelijk weg kon!

Wat heb ik geleerd over mezelf?

Ik heb vooral geleerd dat ik alles weer kan en mag eten, ik had heel veel verboden voedsel voor mijzelf: dingen die ik absoluut niet mocht eten van mijzelf. Dat waren dingen die ik ongezond vond of slecht zouden zijn voor mijn gezondheid zoals suiker, vet, oliën, pasta, brood, eigenlijk overal waar koolhydraten in zaten. Het afvallen ging zo natuurlijk heel snel, zeker als ik ook nog elke dag ging hardlopen.

Ik weet nu dat eten echt zoveel voordelen heeft en mij heel veel kracht en energie geeft. Eten hoeft niet altijd perfect en gezond te zijn. Als ik ik nu bij vrienden komen en ze hebben stampot of een pizza dan raak in niet meer in paniek. Tja ik zou misschien mijn gasten wat anders voorschotelen maar dat neemt niet weg dat hun er ook liefde in hebben gestopt en dat het eten nog altijd zal voeden, ook al heeft het misschien minder voedingswaarde dan mijn maaltijdsalades met gerookte zalm en noten.

Heb je tips voor anderen ouders of kinderen?

Het zou fijn zijn geweest als ik met de diëtiste en begeleiders in de kliniek nog meer over andere dingen zou kunnen hebben gehad. Het zou beter zijn als klinieken meer maat trajecten zouden aanbieden die echt aansluiten bij de wensen van de cliënt. Nu kan dat natuurlijk niet bij iedereen. Maar ik zou liever hebben gehad dat ze meer aandacht zouden hebben besteed aan mijn negatieve zelfbeeld en lage zelfvertrouwen dan altijd maar dat eten, de hoeveelheid, de tijden en de tussendoortjes die ik moest eten!