Ik voelde me onbegrepen - Anne Roos 22 JAAR

Tijdens mijn eetstoornis periode vonden mijn ouders mij een aansteller. Ze begrepen niet wat er door me heen ging. Bovendien is het een taboe in onze familie om over psychische problemen te praten. Ik heb veel tips voor ouders: neem je kind vanaf het begin serieus. Aansteller of niet. Bekijk waarom je kind zich zogenaamd aanstelt? Wat mist het en wat kunt u doen.... Lees het hier →


Ik was géén bourgondiër, ik was een vreetmonster met een eetstoornis! - Kirsten 42 jaar

Het is bijna niet uit te leggen aan iemand die geen eetstoornis heeft hoeveel regeltjes je kunt verzinnen (en in stand kunt houden) omtrent eten. Het moeilijkste was toegeven aan mezelf, mijn ouders en anderen dat ik een eetstoornis had. Gelukkig heb ik een ervaringsdeskundige coach die niets gek or raar vindt. Wil je weten wat mij nog meer heeft geholpen na al die jaren?
Lees het hier →


Die verrekte eetlijst - Marloes 23 jaar

Tijdens mijn anorexia periode moest ik al zoveel van mijzelf het leek wel een gevangenis! Toen kreeg ik ook nog zo'n verrekte eetlijst in die kliniek! Nu werd ik weer in een gevangenis gezet en daar wilde ik juist vanaf. Ik wilde best meer eten, ik begreep het zelfs, maar thuis aten we nooit jus over onze aardappels of vlees! Wilt u weten hoe Marloes hiermee omging?
Lees het hier →

Je moet patat eten! - Klaartje 19 jaar

'Weet je wat jij moet doen, je moet gewoon patat eten een een gevulde koek, dan zit die laatste kilo er zo aan' zei de diëtiste tegen mij. Ja die laatste kilo, het moest erbij, dan zou ik weer 55 kilo wegen en dan zou ik zogenaamd opeens hersteld zijn. Alsof die ene kilo mijn negatieven gedachten in mijn hoofd ook zouden sussen? Wilt u weten wat Klaartje het liefste had gehad? 
Lees het hier →

Ze deden zo hun best, maar niets hielp echt.
Ik moest er zelf achter komen waarom ik mijn
eetstoornis nodig dacht te hebben
— Linda

Tips voor ouders van kinderen met een eetstoornis
Mijn ouders moeten mijn ouders blijven
en niet opeens proberen de psycholoog
of de therapeut uit gaan hangen
— Anny

Dé 4 tips van Mette 

Ja, het is soms moeilijk om te communiceren met
je ouders omdat de ‘eetstoornis’ aanwezig is, of
omdat ik er zelf niet over wil praten en afstandelijk
doe. Toch moet je blijven zorgen dat jullie samen
blijven strijden. Benieuwd naar mijn andere
tips voor ouders? Lees het hier →

 


 

Het verhaal van Nienke 

Hetgeen waar ik me zeer over verwonderd heb, is dat mensen achteraf aangaven te hebben gezien dat het niet goed met me ging. Ze zagen met dunner en dunner worden. Ongelukkiger en nog ongelukkiger. Waarom leek niemand mij te zien, te willen helpen? Benieuwd naar mijn andere tips voor ouders? Lees het hier →


Ik moest op de bank gaan zitten. Koste wat kost
wilden mijn ouders met mij praten om het probleem
uit mij trekken, maar ik wilde niet praten. Ik kon het
niet. Ik wilde ze geen verdriet doen, maar ik heb
ze meer verdriet gedaan door te zwijgen
— Tessa

Tips voor ouders met kinderen met eetstoornissen

Ad over zijn moeder

Op vakanties schaamde ik mij voor mijn te “dikke” (?) buik met het gevolg dat ik zelfs bij 30 graden nog een T-shirt droeg. Mijn moeder is een wereldvrouw. Mijn rots in de branding! Wilt u weten hoe mijn moeder mij heeft kunnen helpen? En wilt u ook weten wat niet hielp? Wij vertellen u samen ons verhaal. Lees hier verder →

Tips voor ouders van kinderen met een eetstoornis
Mijn vader werd boos en was gefrustreerd omdat hij mij niet kon helpen, maar hij vergat ondertussen gewoon vader te zijn. Hij kon het niet oplossen, want ik moest het zelf doen
— Nikki
Tips voor ouders van een ervaringsdeskundige op het gebied van eetstoornissen. Hoe kunt u uw kind het beste helpen?

Sofie over vroeger

Calorieën, gewichten, diëten. Als ik een gewicht hoorde dat lager was dan mijn eigen gewicht dan moest ik ook naar dat gewicht. Geen een gewicht was te laag voor mij. Ik voelde me altijd al de mindere. Naar mijn idee was ik lelijker, dommer dan alle andere meisjes uit mijn vriendinnengroep. Ik was mij continu aan het vergelijken met iedereen. Lees hier mijn 'do's and dont's' voor ouders! Lees hier verder →

Het gaat niet over eten! Houd me vast en
geef me een knuffel. Zeg me dat ik het kan,
zeg me dat ik het waard ben, zeg me dat ik
vol moet houden en dat ik deze klote ziekte
ga overwinnen!
— Imke
Als ik terugkijk op mijn eetstoornis word ik het verdrietigst als ik denk aan de onmacht die mijn partner en familie gevoeld hebben. Want wat voor mij op dat moment zo helder was, was niet te begrijpen voor mijn omgeving. Gevangen in mijn eetstoornis was ik niet in staat het uit te leggen. Nu gelukkig wel.
— Kim

Raak jij jezelf nog aan?

De huisarts stuurde me door naar het GGZ waar ik een psycholoog kreeg toegewezen. Onze eerste ontmoeting kan ik mij nog goed herinneren. Ze had haar checklist op schoot liggen. Mijn psycholoog vroeg mij tijdens de eerste sessie of ik mijzelf nog bevredigde. Vroeg ze dat nu echt dacht ik bij mezelf? Verstond ik dat nu goed?  Ehm ...... moet ik hier eerlijk antwoord op geven? De volgende vraag was of ik al last had van donshaartjes, blauwen plekken, obstipatie, haaruitval en ga zo maar door. Echt empatisch vond ik haar niet. Ik heb me nooit fijn gevoeld bij haar en na 5 gesprekken heb ik het gestopt. Tijdens het laatste gesprek bleek dat ik haar eerste eetstoornis patiënt was, zoals zij het zelf noemde. Goede hulp is cruciaal, maar laat je niets in de schoot werpen, voordat je het weet ben je nog verder van huis.  - Monique 

Verandering en wilskracht

Iets op wilskracht doen is mooi, maar gedoemd om te mislukken. Het is net alsof je op 1 januari stopt met roken, dan gaat het een of twee maanden goed en dan gebeurt er iets en dan begin je weer met roken. Maar als je jouw overtuigingen onderzoekt en associaties verandert met hetgeen waar je toch eigenlijk wel vanaf wilt, dan heb je geen wilskracht nodig. Met de juiste mindset en overtuigingen kost het geen moeite om te veranderen!

Die verrekte eetlijst!

Tijdens mijn anorexia periode moest ik al zoveel van mijzelf! Toen kreeg ik ook nog zo'n verrekte eetlijst in de kliniek! Nu werd ik weer in een gevangenis gezet en daar wilde ik juist vanaf. Thuis aten we nooit jus over onze aardappels of vlees en nu moest ik opeens dingen eten en doen om maar te laten zien dat ik sterker was dan mijn eetstoornis. Ik deed het, omdat het moest, maar door die dingen te eten betekende niet dat de eetstoornis opeens weg was. Ik wilde juist weer intuïtief leren eten. Waar heb ik zin in? Wat verteld mijn lichaam mij? Heb ik dorst? Wat heb ik nodig? Dat alles werd compleet genegeerd doordat mij weer 'moetens' werden opgelegd. Pas 3 jaar na de opname in de kliniek heb ik dit in een mindfulness cursus geleerd - Kristie

Voor mijn vader was het in eerste instantie erg moeilijk om te aanvaarden dat ik een eetprobleem had. Ik denk dat hij zich deels verantwoordelijk heeft gevoeld. Hij heeft zich met veel pijn en moeite uiteindelijk opengesteld om mij te kunnen helpen. Op een ochtend zaten we samen op de bank. Hij had tranen in zijn ogen en mijn vader was een man die zijn emoties niet snel liet zien, en hij zei tegen mij: “Jane je bent nog zo jong. Je moeder was ziek en had geen keuze, ze kon
niets aan haar situatie doen. Jij hebt een keuze, waarom doe je daar niets mee?” Het kwartje viel en ik putte kracht uit mijn vaders woorden. Ik heb vanaf die dag nooit meer laxeermiddelen genomen! Mijn eetprobleem was niet meteen over maar dit was wel een enorme vooruitgang.
— Jane

Eet je bord leeg!

Ons hele leven worden we beloond en gestraft met eten. Het feit dat we dit beloon en straf gedrag voortzetten als we zelf volwassen worden is dan ook niet echt gek. Je kent ze vast wel: "Eet je bord leeg anders mag je niet van tafel. Of als je stout was geweest moest je zonder eten naar bed, maar als je lief bent krijg je een snoepje. En als we hard hebben gewerkt dan verdienen we iets lekkers. En als we iets te vieren hebben dan wordt er op geproost met champagne." Of dit goed of slecht is laat ik aan u over. Als iemand ervoor kiest om niet te eten of heel veel te eten dan heeft het weinig nut om te zeggen: Eet je bord leeg of stop met kotsen of die vreetbuien, of gooi je laxeerpillen weg! Diegene waar je tegen spreekt verstaat je niet. Het is als blaffen tegen een kat, je kunt blijven blaffen, maar uiteindelijk zegt de kat gewoon 'miauwww'. Pas voordat we tot verandering over kunnen gaan moeten we eerst onderzoeken waarom we dat verstoorde eet gedrag vertonen. Kijk eens eerlijk naar u zelf. Beloond u uzelf weleens met eten of drinken? Toont uzelf het goede voorbeeld? Isabelle Plasmeijer - Ervaringsdeskundige & Coach

Help me te zien wie ik ben!

Gevangen zitten in een eetstoornis, betekent meestal ook niet meer weten wie je bent zonder de eetstoornis. De eetstoornis neemt je als het ware over. Als je niet meer weet wie je zonder de eetstoornis bent, is het lastig dit los te laten. Je bent als het ware de eetstoornis. Een van mijn belangrijkste hulpvragen was dan ook help me weer te zien wie ik echt ben. Alles helpt: een lieve mail waarin je beschrijft waarom je zo dol op haar/hem bent, een complimenten rondje of een lijst maken van alle leuke momenten die je samen beleeft heb. Eigenlijk maakt het niet uit hoe u het doet, als u het maar doet. Schakel ook vrienden en vriendinnen in die hetzelfde kunnen doen.
— Kim